Yoga? Deel 4 in de zoektocht naar mijn innerlijke rust.

Dinsdag 27 mei 2008. Of het die diepe rust was of het feit dat ik van zondag op maandag op de bank en slecht geslapen had weet ik niet maar ik werd pas ver na de wekker wakker vandaag. (Dinsdag 27 mei 2008). De start was dus niet groots maar ik was er nog erg rustig onder. Ik vertrek altijd ruim op tijd naar mijn werk zodat ik alles op mijn gemak kan opstarten en alle tijd heb om in de auto daar te komen, zelfs als er wat drukte is op de weg. Toch wel benieuwd naar wat de ochtend meditatie van stamcel.org nou te bieden had besloot ik deze eens aan te zetten en te luisteren naar de volle 20 minuten, misschien een beetje meedoen maar vooral het de openheid te geven om het helemaal geluisterd te hebben voordat ik het helemaal afschrijf en het noooooit meer aanzet, zelfs verwijder van mijn geluidsproducenten (in mijn geval mijn telefoon en laptop). Ahhhhh is het geluid van de schepper, het geluid dat in al hun namen voorkomt, Allah, Shiva enz enz behalve Jezus viel me op. Dit is voor mij een punt om aan toe te geven. Het heeft geen zin om steeds maar weer dan het af te zetten immers ik ben het toch die niet geloofd? Ik hoef niets aan te nemen, maar ik moet me er zeker niet zo tegen verzetten voel ik. Godsdienst is een mooi iets maar voor anderen. Terwijl ik nog worstel met het feit of ik wel door moet gaan merk ik wel dat ik bewust met de oefeningen mee doe dus de gedachtes botsen met wat hij zegt maar de oefening gaat automatisch. Wat zullen de mensen die mijn wagen binnenkeken gedacht hebben toen ze die jonge man raar zagen zitten ahhh-en? Les 1 van het evangelie van Dave; Iedereen heeft recht op zijn eigen probleem. Hahahah maar ik denk ook wel dat het een raar gezicht moet zijn geweest maar op dat moment voelde het goed en dat was vreemd. Niet zozeer de klank maar vooral de bewustwordening van de ademhaling was frapant om mee te maken en ondanks dat ik geheel gefocust was op het verkeer en de weg gaf het rust. Toen ik de parkeerplaats op reed voelde ik me ook erg relaxt. De collega waardoor ik hierover ben gaan denken (het medidatie idee) kwam toevallig ook net aanrijden en we hadden dienst in hetzelfde gebouw. Onderweg naar de toegang vertelde ik hem dan ook mijn bevindingen immers ik had hem al een weekje niet gesproken en nu ik er dan toch echt eindelijk serrieus mee bezig ben gegaan wilde ik toch eens weten wat hij er van vond. Ik kreeg eigelijk het antwoord dat ik al verwachte. Je kunt niet verwachten dat alles meteen aanslaat en werkt en ik had het eigelijk ook niet anders gedagt, immers Keulen en Aken zijn ook niet op een dag gebouwd en als je begint met darten zal je eerste worp ook geen magische 180 zijn. Hij had echter nog wel wat goede tips en oefeningen voor me dus ik ben erg benieuwd wat hieruit voort gaat komen. Heel vreemd is dan dat ik ook hier weer iemand tegen kom die zegt; ja ik heb er ook wat aan gehad.Voor de 4e keer alweer maak ik dat mee en kom er stukje bij beetje achter dat meer mensen hier mee bezig zijn dan dat je op het eerste gezicht merkt. Is het dat de mensen zich ervoor schamen of ongemakkelijk bij voelen als ze het zeggen? Mensen die in de Heere zijn hoor je wel altijd ronduit praten over het mooie van het geloof en hoe gelukkig ze zijn ermee maar dit hoorde ik hiervoor eigelijk nooit bij wie dan ook. Of is het zoals het gaat met bijvoorbeeld een groene eend... Als je er op let rijden er ineens dagelijks nog rond en anders zie je ze nooit. Is het openstaan van mijn kant een uitnodiging voor de ander om er ook over te beginnen of straal ik nu meer dan ooit uit dat ik wel te vertrouwen ben met emotionele bekentenissen of gevoelens. Ik ben altijd wel iemand geweest die de mensen in vertrouwen namen als er druk op de ketel was en er een lusiterend oor nodig was maar vreemd genoeg realiseer ik me nu dat het eigelijk nooit over dit onderwerp ging. Ja met die ene collega die er zo in thuis was maar dat was sporadisch als we op weg waren naar een duikstek ofzo niet de hele dag door. Het begint me meer en meer te fasineren. We hebben ook meteen afgesproken in de middag pauze waarin we een half uur rust hebben eens op het kantoor te blijven en dan een oefening te gaan doen die goed zou zijn voor mijn ontwaken, het losmaken van mijn gevoel en het er daardoor meer voor kunnen openstellen aan het idee. Ik ben erg benieuwd en kijk dan ook al zeer regelmatig naar de klok, nog maar eventjes... En het is alweer voorbij ik zit thuis aan tafel met mijn laptop voor me te overdenken hoe en wat hierover op te schrijven. Om te beginnen is het een heel ander idee dan wat ik de afgelopen dagen heb gedaan waarin ik meer mijn gedachtes afleide door ergens op te focussen en naar mijn lichaam te luisteren. Dit was iets totaal anders. Dit gaat om 'Sahaja Yoga' wat meer gericht is naar de innerlijke krachten van de Chakra's (energie punten in het lichaam) en de Kundalini (de 'moeder' van je lichaam) dus meer de innerlijke kracht dan de pure ontspanning, de kracht van je lichaam. Ik moest gaan zitten met mijn handen open op mijn knieeen en luisteren... Het ging nu om de ontwakening een proces om de Kundalini te ontwaken en op te starten en te openen voor de nieuwe input. Ik moest hiervoor mijn hand op verschillende plaatsen van mijn lichaam die allemaal hhun eigen krachten hadden leggen en dan een zin herhalen die op het begin vooral gingen over of ik dingen kon waarna bij de 2e ronde de vragen werden vervangen door bevestigingen dat ik het kon. Het klinkt allemaal wat vaagjes maar ik kan het zo ook niet beter uitleggen. Ik voelde me goed, veilig maar voelde verder geen andere dingen. Ik was niet zozeer sceptisch dit keer ik was meer benieuwd maar wilde me ook geen druk opleggen waardoor je tijdens deze inwijding eigelijk toch weer andere gedachtes hebt. Ik merkte wel dat ik me niet stoorde aan de andere dingen, de afwasmachine die draaide en de slecht werkende luchtfilteren (nou ja hij werkt wel goed maar maakt alleen een ***herrie) maar ook niet op een andere collega die binnen kwam. Nu blijkt achteraf dat deze collega ook haarfijn voelde waar bij mij de meeste spanningen zaten en verrek dat is ook het geval mijn schouders zijn als beton maar dat wist ik zelf al wel. Toen we dit ritueel hadden afgerond had ik wel het idee dat ik anders waarnam. Niet zozeer dat ik dingen anders zag, hoorde of voelde maar meer in het idee dat ik er iets verder vanaf stond, meer dat je iets hebt van een droom. Ook niet overdrevenb hoor en ik weet ook niet of ik onderbewust dat dagt te voelen maar het gaf me wel een apart gevoel. Ik ben nog niet overtuigd van dit alles maar mijn interesse blijft er en om erin te slagen zal ik zeker vol houden. Baad het niet, schaad het niet!